Ironman Vichy 2021 – Halverwege

Door Jan Klein Poelhuis

De vorige blog ging over de start van de voorbereiding op de Ironman van Vichy op 22 augustus 2021 en de samenwerking met een coach. Inmiddels zitten de eerste drie maanden onder begeleiding van coach Bert Flier (eigenaar van 3in1sports) er alweer op. Vandaag een terugblik op deze periode en een vooruitblik op wat nog komen gaat! 

In een niet al te ver verleden heb ik weleens lacherig gedaan over de triathlon. Want is een triatleet niet iemand die in geen van de drie disciplines echt excelleert? Iemand die bij gebrek aan talent voor één sport kiest voor een drieluik? Mocht ik hier ooit iemand mee tegen het zere been hebben geschopt: excuses daarvoor! Ik neem alle woorden terug. 

De triathlon blijkt een veelkoppig monster te zijn die zich niet zomaar laat temmen. Een monster dat toewijding, concentratie, doorzettingsvermogen, wilkracht, heel veel tijd en vooral ook plezier onderweg vereist. Of zoals Bert het vorige week zo mooi zei: “een triathlon is niet alleen een fysieke-, maar een minstens zo grote mentale & spirituele uitdaging.

Het lachen zou me wel vergaan met het 13 graden koude water in de achtergrond

Trainen met een coach

Maar hoe gaat trainen met een coach in zijn werk? Het traject begint met een intake op basis van een vragenlijst. Van eenvoudige vragen (eerdere sportieve ervaring?) tot diepere vragen (hoe reageer je op tegenslag?) waarbij vooral de onderbouwing belangrijk is. Voor mij was dit zeer waardevol want het dwingt je bij de start te bepalen tot waar je wilt/kunt gaan om voor het gestelde doel te gaan.

Het doel om een mooi debuut te maken op de hele triathlon bleef na de intake voor mij als een paal boven water staan. En zo stond op 2 maart de eerste fietstraining op het programma. Deze trainingen worden door Bert ingepland op TrainingPeaks, software gemaakt om samen te werken tussen atleet en coach. TrainingPeaks heeft uitgebreide analysemogelijkheden en ruimte om commentaar op trainingen te geven.

Ik heb gekozen voor weekcoaching waarbij ik iedere maandagochtend met Bert terugblik op de vorige week en vooruitblik op de nieuwe week. Voor mij ideaal want zo is het mogelijk snel in te grijpen bij een pijntje of als het allemaal iets minder lekker gaat. En je leert elkaar snel goed kennen waardoor de coach mij beter begrijpt en de schema’s nog specifieker kan opstellen.

De week van 15 tot en met 22 maart, helaas nog zonder zwemmen vanwege de dichte zwembaden.

Tussentijdse meetmomenten

Uiteraard moet periodiek de progressie gemeten worden om de moraal hoog te houden! In maart begonnen we met een lactaattest waarbij iedere 800 meter de loopband 1 km/h sneller werd gezet. Tussen deze 800 meters nam Bert een druppel bloed uit mijn vinger om het lactaatniveau (melkzuur) te meten. Net zolang totdat mijn lijf het halverwege de 800 meter op 19 km/h begaf. 

Gecombineerd met de hartslagdata zijn op basis van de System Based Training methode mijn zeven trainingszones te bepaald. Later die week stond er als test een zelf georganiseerde 10 km wedstrijd op het programma (mijn PR stond op 38 minuten). Ik kreeg de opdracht op 3:36 min/km te vertrekken en verbeterde mijn PR tot 37:10 minuten!

Voor mij kwam deze verbetering als een volslagen verassing. Jarenlang worstelde ik met de grens van 40 minuten en nu loop ik er heel dik onder. Voor mij bevestigde dit de ingeslagen route met een coach die mij laat inzien dat er meer mogelijk is dan ik zelf dacht. Een parallel die denk ik breder in het leven te trekken is. Of zoals ze bij de Zwarte Cross zeggen: vaak bu-j te bang!

De paincave van TriPro waar Bert met pijn en moeite een druppel uit mn vinger weet te persen (foto: Jorin Kamps).

De eerste triathlon

Eind mei stond de eerste triathlon op het programma in de Flevopolder. Een niet-officieel evenement bedoeld om het wedstrijdelement met een beperkt groepje triatleten te simuleren. Voor mij was het de eerste triathlon sinds mijn 16e geloof ik. Toen deed ik mee aan 1/8e triathlon in Doetinchem met 200 deelnemers. Ik eindigde toen als 30e geloof ik na een redelijk zwem, de 2e fietstijd en een matige 5 km. 

Dit keer stond er een Olympische afstand op het programma met 1,5 km zwemmen, 48 km fietsen (normaal is 40) en 10 km lopen. Met zo’n 50 man telden we gezamenlijk af en zwommen we richting het wisselpunt: Ingmar op de SUP. Nou ben ik nog druk bezig te leren hoe ik fatsoenlijk borstcrawl moet zwemmen, dus die SUP leek maar niet dichterbij te komen. 

De bijzondere (ont)spanning vlak voor de start van het zwemmen (foto: Mathijm Wassink).

Na dik 28 minuten kwam deze duwbakcombinatie dan eindelijk aan wal. Tijd om wat van de achterstond goed te maken op mijn favoriete onderdeel. Drie snelle rondes door de polder met alle mogelijkheid om de pedalen te mishandelen. Na 1 uur en 7 minuten stapte ik van de fiets met (volgens mij) de snelste fietstijd. Helaas was de achterstand met het zwemmen te groot om de aansluiting met de kop te maken. 

De verlossing die na 28 minuten meer dan welkom was!

En zo begon ik aan de 10km lopen. Na het fietsen voelen de benen aan als griesmeelpudding en het is lastig om een goed ritme te vinden. Bert kwam even naast me fietsen en gaf me de tip langer uit te ademen en op een hoger ritme te lopen. Twee kleine tips maar met een grote impact. Uiteindelijk liep ik 38:50 op de 10km (3e tijd ooit) met een totale tijd van 2:17 uur. Tevreden!

Wat een heerlijke dag met inspirerende mensen, super weer en mijn moeder die in de ochtend spontaan besloot te komen kijken (met nieuwe heup). Zo’n dag is weer sport om gaat! Want iedereen is op zijn niveau bezig een optimale prestatie te leveren, ieder met een eigen verhaal en eigen drijfveren. Laat de triathlon nou een van de beste sporten zijn om dat verhaal tot uitdrukking te brengen.

Fietsen tijdens de Olympische afstand: met de coach in het wit en mijn moeder als trouwste fan in het rood (foto: Mathijm Wassink)

De juiste begeleiding

In een vorig leven toen ik nog bij Deloitte werkte leerde ik al dat het samenwerken met de juiste mensen essentieel is. Met mensen die enerzijds like-minded zijn, maar anderzijds ook zo divers zijn dat ze complementair zijn aan je eigen kennis & persoonlijkheid. Toen ik samen met Joost vorig jaar het bedrijf van onze vader overnam werd deze les in het kwadraat onderstreept. 

Hetzelfde geldt voor het realiseren van een ambitieus doel als een snelle Ironman. Om dit doel te realiseren is het essentieel om lichaam en geest in een zo optimaal mogelijk conditie te houden. In de praktijk betekent dit dat er altijd wel ergens een pijntje is. En dat het trainingsvolume van meerdere uren per dag iedere ‘zwakke’ plek van het lichaam blootstelt. 

Daarom is het ook zo belangrijk om de juiste mensen te verzamelen die vanuit hun uitgebreide kennis & ervaring kunnen helpen. Naast de coach voor de concrete begeleiding zijn dat in mijn geval:

  • Een zwemexpert (Mathijm Wassink van Trisupport) die mij in groepslessen leert hoe je netjes borstcrawl moet zwemmen. Ik ben op les 6 van de 17 en het is zo gaaf om vooruitgang te merken!
  • Een loopexpert (Jorin Kamps van Running Solutions) die met mega geavanceerde techniek mijn looppatroon heeft geanalyseerd (aanrader voor iedere serieuze loper!) en aan de hand hiervan een kracht- en coreprogramma heeft opgesteld om de zwakke punten te verbeteren. 
  • Een sportmasseuse (Harnie Mertosemito) die met bindweefselmassages eens in de zoveel tijd het lichaam losmaakt. Massages maken voor mij een verschil van dag & nacht in de belastbaarheid van het lichaam.
  • Binnenkort volgt er nog een bikefit bij Jeroen van Geelen van TriPro in Hilversum. Ik heb begin dit jaar al een bikefit gedaan en het voelt qua krachtoverbrenging goed. Maar er valt qua aerodynamica nog het een en ander te winnen (o.a. helm, aerobidon etc.).
Iedere wielrenner heeft soms behoefte aan een brommer die maar blijft pushen. Er is geen betere: Camiel Maas.

Countdown: nog 10 weken tot Vichy!

De Ironman van Vichy komt met rasse schreden dichterbij en er staat een serie lange trainingsweken gepland. Om als onervaren triatleet nog wat wedstrijdervaring op te doen heb ik me 11 juli ingeschreven voor een halve triathlon net onder Maastricht. Dit gaat een goed beeld geven van waar ik sta qua zwemmen en lopen. En het geeft de kans om de wedstrijdgear te testen. Spannend! 

Daarna zal het vooral een kwestie zijn van de trainingen op de juiste manier uitvoeren. Maar bovenal zorgen dat ik heel aan de start kom in Vichy. Zonder noemenswaardige pijntjes en met veel zin om het beste uit mezelf te halen die dag. Aan de support van familie, vrienden en zelfs de buurt in het Utrechtse Nieuw Engeland zal het niet liggen! Super leuk hoe iedereen meeleeft! 

Zoals Alphaville het zo mooi heeft omschreven: Forever Young! Binnenkort trouwens een blog over de Two Rivers Marathon by Night die ik in mei met een groep andere idioten heb gelopen.

Blijf gezond!

Jan

Laat een reactie achter